Choroba niedokrwienna serca jest główną przyczyną zgonów w krajach rozwiniętych i istotnym powodem zgonów w krajach rozwijających się.

Choroba niedokrwienna serca może występować w postaci ostrej (zawał mięśnia sercowego, nagły zgon sercowy) oraz przewlekłej (przewlekła niewydolność wieńcowa, dusznica bolesna). świeży zawał mięśnia sercowego (atak serca) jest najczęściej spowodowany nagłym zakrzepem krwi w naczyniach wieńcowych, występuje co roku u około trzech milionów osób. Tylko u około 47% spośród nich zawał mięśnia sercowego jest rozpoznany i leczony. W pozostałej grupie 53% zawał bywa nierozpoznany lub pacjent umiera przed dotarciem do lekarza.

Najważniejszym czynnikiem warunkującym skuteczne leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego jest czas, który upływa od wystąpienia objawów do podjęcia terapii. Im szybciej zawał rozpoznajemy i zaczynamy prawidłowo leczyć tym lepsze krótko- i długoterminowe korzyści takiego postępowania. W rzeczywistości dość często występują opóźnienia w rozpoznaniu i wdrożeniu leczenia, co może być spowodowane wahaniem samego chorego (bagatelizowanie objawów, wątpliwości czy dzwonić po pomoc), długim czasem dojazdu karetki pogotowia i powolnymi procedurami szpitalnymi. Leczenie trombolityczne (rozpuszczające zakrzep w tętnicach wieńcowych) ma ustalone miejsce jako jeden z najskuteczniejszych sposobów nowoczesnego postępowania w świeżym zawale mięśnia sercowego. Ta łatwa do zastosowania metoda, dostępna we wszystkich szpitalach, jest uważana za bezpieczną, zwłaszcza w obliczu zagrożenia życia jakim jest ostry zawał serca.