Nadciśnienie tętnicze jest jedną z najczęsztych chorób układu krążenia, prowadzących (w przypadku braku rozpoznania i prawidłowego lecznia) do poważnych powikłań. Nadciśnienie tętnicze zwykle nie powoduje poważnych objawów i pacjent może przez wiele lat czuć się zupełnie zdrowo. Długotrwale utrzymujące się podwyższone ciśnienie tętniczego krwi może jednak powodować uszkodzenie różnych narządów wewnętrznych - serca, naczyń, mózgu, nerek, siatkówki. Uszkodzenia te mogą w końcu doprowadzić do poważnych powikłań i zgonu wskutek zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu i niewydolności nerek.
Uważa się, że około 20 % populacji osób dorosłych cierpi na nadciśnienie tętnicze na świecie (ponad 700 milionów ludzi !), tylko ok. 75% w nich jest prawidłowo leczonych.
Do rozpoznania nadciśnienia tętniczego niezbędne było ustalenie norm ciśnienia tętniczego w całej populacji. Wg ostatnich wytycznych WHO-ISH (World Health Organisation-International Society of Hypertension) z 1999 roku za podwyższone uważa się ciśnienie przekraczające wartości 140 mmHg dla ciśnienia skurczowego i 90 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego. Wartość ciśnienia tętniczego zmienia się z wiekiem pacjenta, lecząc chorego z nadciśnieniem tętniczym należy starać się je obniżyć do wartości uznawanych w w/w wytycznych za prawidłowe.
Pomimo intensywnych badań i wielkiego postępu nauk biologicznych w około 95 % przypadków rozpoznaje się tzw. nadciśnienie pierwotne (samoistne) - czyli takie, którego przyczyn nie można jednoznacznie ustalić.
W terapii nadciśnienia stosuje się leczenie niefarmakologiczne (np. odpowiednią dietę, zmniejszenie masy ciała w przypadkach otyłości, ograniczenie spożycia alkoholu, soli kuchennej, zaprzestanie palenia papierosów, zwiększenie aktywności fizycznej).
Leczenie farmakologiczne prowadzone jest różnymi grupami leków. Niezależnie od stosowanych leków najważniejszym celem leczenia jest zapewnienie dobrej kontroli ciśnienia tętniczego, zapobieganie ewentualnym przyszłym powikłaniom, uzyskanie akceptacji pacjenta dla stosowanego leku. Leki posiadające dobrą skuteczność, minimalną ilość działań niepożądanych oraz długi czas działania, pozwalający przyjmować je jeden raz dziennie, uzyskują najwyższy stopień akceptacji chorego sprzyjający przestrzeganiu zaleceń lekarskich.